GİRESUN / DOĞANKENT / ŞADIKÖYÜ

Öncelikle yozlaşmak nedir? Belirtelim.

Yozlaşmak genel olarak, yaşayış tarzımızın ve kültürümüzün negatif (eksi) yönde değişime uğra(tıl)masıdır. Yani bu haliyle değişim ve gelişimle taban tabana zıt bir durumdur. Karıştırmamak lazımdır.           

Devrimci düşünce tarzına sahip bir insan olarak bunu belirtmeyi gerekli görüyorum.

Beni bu yazıyı kaleme almaya iten sebepse son zamanlarda sıklıkla karşılaştığım bu durumun, son olarak kutladığımız Şeker Bayramı'nda doruğa çıkmasıdır. Bunu daha önceleri de gözlemliyor, ama endişe duymuyordum. Son olay bana birkaç satır yazı çiziktirmenin artık kaçınılmaz bir gereklilik olduğunu hatırlattı. Gerçi bu deyim biraz hafif bir tanımlama olur, adeta haykırdı aslında.  

Herkes bilir bizim eskiden düğünlerimiz, bayramlarımız, mevlitlerimiz ve ortakça paylaştığımız güzelliklerimiz vardı. Ot göçlerimiz vardı ki, herkes her şeyin nasıl olacağını bildiğinden o günleri özel bir heyecan ve çok farklı duygular içinde beklerdi. Kendimden biliyorum, bayram namazı çıkışı her evde tatlı bir heyecan başlardı. Hemen herkes (ailesinin kavgasını kendi kavgası bilmeyen ve büyüklerine saygıyı insan olmanın en önemli gereklerinden biri olarak görenleri kastediyorum, diğerleri hariç) dargın ya da barışık olsun ev ev gezer büyüklerin ve bayram namazına gelemeyen kız kardeşlerin ablaların bayramlarını kutlar, her ocak başında yapılan dualarla o ocak sahiplerinin taktirlerine muvaffak olurlardı.

Derindere’de bu iş, yeni caminin yol kenarına taşınmasıyla önemli bir yara aldı. İlk önce evleri ters tarafta kalanlar bu güzellikten mahrum kaldılar. (Orta Mahalle, Sona Kıranı ve Fırışlık’ta durum nasıl bilmiyorum.) Sonrada yavaş yavaş diğer evleri gezmeler tedavülden kaldırıldı. Bu öyle bir hale geldi ki insanlar artık akrabalarının elini bile yollarda karşılaşınca öper oldu.

Peki bu duruma nasıl gelindi? Ya da bu yozlaşma nereden başladı?

Nacizane fikrim şudur ki; bu önce televizyonlardan başladı. Dîni imanı televizyonlardaki dizi filimler ve dedikodu programları olan insanlar topluluğu, memleketin dış borcundan ziyade Hülya Avşar’ın kimle çıktığını daha fazla merak eder oldu. Gerçi ona dayatılan oydu ama oda bunu hazmetmeye zaten dünden meyilliydi. Televizyonlarda magandaların aşkını, zenginlerin düğününü, mankenlerin rüküş hayatlarını seyretmekten beyni sulanan memleketim insanları, bu ucuzlukların neden kendi hayatlarında da olmadığını sorgulamaya, org denen bir aletle düğünlerini onlara benzetmeye, ışıklı yaş pastalarla içlerindeki ezilmişlik duygusun bastırmaya, arabesk müzik yapan ama yaptığı müziği iki kemençe tıngırtısıyla Karadeniz müziği olarak memleketim insanlarına yutturmaya çalışan o mahlûkatların (şarkıcılar mı desem, çalgıcılar mı desem yoksa hepten vazgeçip çingeneler mi desem ki bu çingeneye haksızlık olur) zangırtısıyla eğlenmeye çalışıyorlar.

Buda bizi bahsettiğimiz bu günlere getirdi.

Bayramlarımız gitti. Düğünlerimiz mevlitlerimiz gitti gidiyor. Ot göçlerimizi memleketin ekonomik krizleri esir aldı. Riyakârlık ve cahillik her yerde kol gezer oldu ve itiraz edeni azgın bir nehir edasıyla tutunduğu ağaçtan koparıp azgın aslanların önüne bir zalim acımasızlığıyla atar oldu. Ölümün uykuda yakalaması gibi yakalanıyoruz bu kültür erozyonuna. Vücudu saran sinsi bir kanser gibi sarılıyor, kuşatılıyoruz her yanımızdan. Biri bize bunu hatırlatmaya kalktığı zamanda ona okkalı bir has……..tir fırlatıyoruz.

Ama iş bu değil sevgili dostlar…

İş bana has………tir fırlatmak da değil.

İş insanın geçmişine geleceğine sahip çıkmasından, onu pozitif yönde geliştirmesinden geçiyor.

Yani iş, insanın insan olmasından geçiyor sevgili dostlar.

Çünkü ne kadar yaşadığımız önemli değil, nasıl yaşadığımız en çok önemli olan…