Çocukluk dönemlerimizde ne oyunlar oynardık! Kör ebe, yakan top, tahtadan yapılmış kale, para kimde, beş taş, çizgi, misket oynama, gıdı tekme, çelik çelme, uzuneşek, tahta arabalar bunlardan bir kısmı, hatırladığım kadarıyla.

Yaylada, ağaç/tahtadan yapılan arabaların en büyüğünü, büyük tekerleklisini rahmetli Nurettin ağabeyimiz yapardı. Bizlerde arabamızın hızlı gitmesi için ekmeğimizin üzerine sürdüğümüz tereyağını alıp arabanın tekerine çalardık.

Eskimiş su bidonlarını ortasından ayırıp ev yatağında, oluk yanda çimende kaydığımız ve bu uğurda eskittiğimiz elbise/kıyafetler…

Tarla/bahçeden söküp, bir dilim ekmekle beraber yediğimiz yeşil soğanlar. Yoğurdu ağaç küleğinden alıp darı/mısır ekmeğini doğrayıp evin üzerinde yediğimiz o günler. Hayvan yayma/gütmelerde bir şişe ayranın ağızdan ağza dolaştığı günler, yediğimiz ısırganlar, helle, haşıl, fetir ve celecoş. Gıdı tekerek kırılan gıdılar, çakılda, çam kıyısında söküp yediğimiz kelemler, vs. vs. Kulağı çınlasın, eski Muhtar Osman dayının oğlu Muhittin ile yaylada tek doruk o buz/derede, çamurdan yapıp pazarladığımız ekmek. Şimdi Muhittin kardeşimle çamur ekmek pazarlamasakda, o şimdi ticaretle uğraşıyor. Ancak küresel kriz Muhittin' i de etkilenmiş. Allah yardımcısı olsun...

Hey gidi eski günleri hey, geri gelesi ömür… Artık oyunlar, oyuncaklar ve oyun sistemleri tamamen değişti. Günümüz bilgisayar çağı olup, ne ararsan internette.

Bir zamanlar neler yoktu ki?

Kartpostal, bayram tebrikleri.. Hep mektup yolu beklenirdi, gelen zarf yorgun, argın olurdu sanki, uzun yollardan geldiğinden olsa gerek...Zarf açılmadan üstüne yazılı adreste görülürdü yazan kişi, özlemle bakılırdı o harflere.. Açınca buram buram o kokardı, eli değmişti, kokusu sinmişti çünkü.. Bir değil, birkaç kez okunurdu mektuplar. Hatta tekrar tekrar çevrilip özlemle okunurdu, satır satır.

“Slm nbr, nslsn, nasıllar?” vs. vs… Yazılı kâğıtlar sessiz harfler, sessiz e-maillerde mi aranmakta her şey!

Ali PİRDAL - 29.11.2008